“Ben, seni görür görmez anlamıştım: bütün kaygısız görünüşünün altında, duygulu, içine kapanık bir insan olduğunu. Bunu beğendim işte.”
Şunları da beğenebilirsin
veronika, “nasıl olduğumu zaten biliyorum,” dedi. “ve gövdemde sizin gördüğünüz değişikliklerle hiç ilgisi yok olanların. olan her şey ruhumda oluyor.”
Kafka Mavi Oktav Defterleri'ne “her insan içinde bir oda taşır,” diyerek başlar.
belki ısınmak için saklanırdın oraya, belki kilitliydi, hiç giremedin ve anahtarı arıyordun. kayboluş arayıştı.
Kafka notlarına “yolculuk insanı bir boşluğun içine götürüyor,” diyerek son verir.
“Ve beni öptüğün gün. Sen uyudun, ben ruhumu çıkartıp üzerine örttüm, rüzgâr aşındırmasın diye tenini.”
nasıl başladığını bilmediğin gibi, nereden başlayacağını da bilemezsin. sen ellerimi nasıl tutmuştun da tüm ölümler durmuştu. üzerlerine basınca kalbimde yara yapan tüm çizgiler öyle birden kaybolmuştu.
çok rezillik çektim güzelim, çok bedel ödedim. hepsi ellerimden tutman içinmiş. hepsi ellerimden tutup şiirler okuduğun o güne ulaşmak içinmiş. bunca kötülüğün içinden sana gelmişim. kirli, günahkar bir kulmuşum; yüzüne bakıp yunmuşum. her gece, her sabah, aramızda ne geçerse geçsin hâlâ farkında olmadan her gün sımsıkı sarılarak öğretmişsin bana sevgiyi.
şimdi seni öyle mutlu, öyle sevgi dolu izlerken çok mutluyum. kırgın değilim. kızgın değilim. sonunda aradığın o huzuru bulduğunu bilirken çok mutluyum. hiç ayrılmasın elleriniz, hiç geçmesin gözlerindeki gülümsemen. hep aşkla baksın sana sevdiğin adam. bak, hiç kırgın değilim. sen orada sonsuzlarca mutlu ol diye, ben burada çok iyiyim.
içinde gerçekliğinden hiç şüphe etmediğin bir şey var, sana buraya ait olmadığını söylüyor.
belki yabancısın buraya,
belki kayıpsın,
belki belkisin,
belki de yalnızca bir şarkı sözü anlatmalıydı seni:
“kalbi masmavi denizler gibi.”